{"id":1634,"date":"2015-01-28T10:23:56","date_gmt":"2015-01-28T09:23:56","guid":{"rendered":"http:\/\/www.espaciogranvia.org\/los-suenos-2\/"},"modified":"2019-12-04T21:29:12","modified_gmt":"2019-12-04T20:29:12","slug":"los-suenos-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/los-suenos-2\/","title":{"rendered":"Os so\u00f1os: unha viaxe ao interior da alma"},"content":{"rendered":"

Un dos campos de acci\u00f3n da psicolox\u00eda \u00e9 lograr a sa\u00fade do ser humano de forma integral, que a sa\u00fade f\u00edsica sexa o reflexo da sa\u00fade no mundo interior; pero, dado que \u00e9 dif\u00edcil obter datos obxectivos da psique, alg\u00fans investigadores concentr\u00e1ronse nos so\u00f1os para proceder a unha investigaci\u00f3n sistem\u00e1tica deste vasto universo interior. Os so\u00f1os conte\u00f1en unha informaci\u00f3n a descifrar. Hai miles e miles de libros e autores que trataron o tema. Obviamente, ser\u00eda pretencioso pretender aportar todas as visi\u00f3ns ou a s\u00edntese de todas elas. Este artigo \u00e9 s\u00f3 un achegamento humilde baseado, en concreto e principalmente, no psiquiatra suizo Carl Gustav Jung, que foi un dos pioneros na investigaci\u00f3n dos so\u00f1os.<\/p>\n

Jung descubriu que os so\u00f1os intentan regular e reequilibrar nosas enerx\u00edas f\u00edsicas e mentais, e que non s\u00f3 revelan a causa b\u00e1sica da desarmon\u00eda interior e da angustia emocional, sen\u00f3n que presentan soluci\u00f3ns creativas para os problemas coti\u00e1ns. Unha das s\u00faas disc\u00edpulas, Marie Von Franz, dic\u00eda que a soluci\u00f3n dos nosos dilemas est\u00e1 dentro de n\u00f3s e que a atoparemos nos nosos so\u00f1os: \u201cOs so\u00f1os m\u00f3strannos como atopar un sentido nas nosas vidas e realizar o gran potencial de vida que temos dentro\u201d.<\/p>\n

O consciente e o inconsciente<\/p>\n

A mente humana foi dividida en dous partes, a efectos did\u00e1cticos, consciente e inconsciente, sendo esta \u00faltima moito maior. A nosa mente inconsciente poder\u00eda ser comparada cun ordenador repleto de informaci\u00f3n; a mente consciente ser\u00eda capaz de captar os datos visibles na pantalla. Esta pantalla, o noso campo consciente, est\u00e1 sempre cambiando. O que \u00e9 consciente nun momento pode ser inconsciente ao momento seguinte. Unha experiencia com\u00fan deste feito \u00e9 a s\u00fabita incapacidade de recordar nomes \u00e1 hora de facer presentaci\u00f3ns, nomes que un minuto atr\u00e1s sab\u00edanse moi ben, ou confundirse cun n\u00famero telef\u00f3nico co\u00f1ecido. A informaci\u00f3n est\u00e1 na mente, pero aprisionada no inconsciente e, a\u00ednda que queiramos, \u00e1s veces, ese querer non basta para facer accesible \u00e1 conciencia toda a informaci\u00f3n. Tam\u00e9n buscamos no inconsciente cando nos preguntamos: Por que me sinto as\u00ed? ou que pasa na mi\u00f1a cabeza? Estamos intentando traer informaci\u00f3n desde o inconsciente \u00e1 conciencia. \u00c9 coma se soub\u00e9semos que a soluci\u00f3n est\u00e1 nalg\u00fan lugar dentro do computador pero non aparece en pantalla. Que \u00e9 o inconsciente? \u00c9 todo aquilo que sabemos que \u00e9 ps\u00edquicamente real pero que non \u00e9 consciente. Tr\u00e1tase dunha definici\u00f3n por negaci\u00f3n, e non di nada, s\u00f3 que non \u00e9 consciente, e d\u00e9ixao no misterio. Non sabemos que \u00e9, sabemos que hai algo, algo que se revela en xestos involuntarios, erros ao falar, en so\u00f1os. A parte inconsciente da psique \u00e9 retratada nos so\u00f1os, pero a informaci\u00f3n que chega \u00e1 mente consciente na forma de recordo dun so\u00f1o adoita ter pouco sentido, est\u00e1 en forma de met\u00e1foras, son exposici\u00f3ns altamente subxetivas e persoais, nas que o eu sente emoci\u00f3ns que van do p\u00e1nico \u00e1 sensaci\u00f3n sublime de paz ou beleza.<\/p>\n

A orixe do so\u00f1o<\/p>\n

Ao durmirnos caemos nun baleiro. Deixamos de existir. Logo, s\u00fabitamente, alg\u00fan poder interior obr\u00edganos a pasar por unha experiencia que non planeamos: voar, conducir, escalar monta\u00f1as, manter conversaci\u00f3ns\u2026, experiencias tan reais como as da vixilia. Que poder \u00e9 ese? que procrea os so\u00f1os? Ese \u00e9 o gran misterio. A base desde a cal se orix\u00ednan os so\u00f1os, parece ser, usando unha expresi\u00f3n vaga, a propia natureza, a propia natureza de ser humano. \u00c9 un fen\u00f3meno natural que prov\u00e9n da mesma fonte que unha \u00e1rbore ou un xabal\u00ed. Hoxe non imos investigar as posibilidades de quen procrea a un xabal\u00ed. Se un cre en Deus, dir\u00e1: \u201cDeus creou o xabal\u00ed\u201d, pero, en calquer caso, \u00e9 ese poder desco\u00f1ecido, unha forza misteriosa que d\u00e1 orixe a toda a existencia, e que est\u00e1 en n\u00f3s, que a\u00ednda quer\u00e9ndoo non o podemos negar. A vida, a nosa vida, non \u00e9 a casualidade de dous \u00e1tomos chocando no espazo. Aqueles cient\u00edficos que realmente investigan a natureza, o universo ou a psique, aqueles que non te\u00f1en preguiza mental se cont\u00e9ntan con dicir: \u201ctodo o que hai \u00e9 por azar\u201d, aqueles que non lles d\u00e1 medo preguntarse e buscar, escrutaron no universo un sentido de marcha, leis que rexen os fen\u00f3menos; a\u00ednda non as co\u00f1ecemos todas, a\u00ednda non podemos encerrar nunha caixa a causa \u00faltima do Universo, pero todo marcha cara a algo, e n\u00f3s tam\u00e9n temos un sentido, n\u00f3s tam\u00e9n estamos nesta danza da existencia, do nacer e do morrer. A nosa natureza ten a\u00ednda espazos desco\u00f1ecidos, sabemos cal \u00e9 a viaxe do sangue no noso organismo, pero non co\u00f1ecemos as rutas que trazan os sentimentos, os cami\u00f1os que percorren as ideas, os so\u00f1os.<\/p>\n

O proceso de durmir e so\u00f1ar<\/p>\n

Non todos os so\u00f1os son de igual importancia. Os antigos distingu\u00edan entre pequenos e grandes so\u00f1os. Os pequenos son fragmentos nocturnos da fantas\u00eda, e esqu\u00e9cense con facilidade. Prove\u00f1en do persoal. Alg\u00fans son residuos do f\u00edsico, \u00e9 dicir temos fr\u00edo e no noso so\u00f1o ba\u00f1\u00e1monos en auga xeada, outros son manifestaci\u00f3ns de desexos reprimidos, e outros so\u00f1os, a maior\u00eda, son mensaxes do inconsciente. O ser humano segundo a filosof\u00eda oriental estar\u00eda constitu\u00edda por diferentes partes que sintetizaremos en tres: por unha banda est\u00e1 o que co\u00f1ecemos moi ben, a parte material e energ\u00e9tica: este corpo f\u00edsico; doutra banda est\u00e1 o que se chamou esp\u00edrito, que non co\u00f1ecemos apenas, onde radican os ideais, a sabedor\u00eda, a vontade\u2026 , e haber\u00eda unha terceira parte, a que nos ocupa hoxe, intermedia, a ponte de enlace entre o material e o trascendente, o mundo ps\u00edquico-mental, sede de emoci\u00f3ns, paix\u00f3ns, desexos, ideas concretas.<\/p>\n

Plat\u00f3n dir\u00eda que o ser humano est\u00e1 feito do un e do outro, que \u00e9 unha ponte entre dous mundos, o material e o espiritual. As\u00ed, cando nos durmimos, os planos f\u00edsico e energ\u00e9tico rel\u00e1xanse e desatanse, afrouxan os lazos que ten o ps\u00edquico, en funci\u00f3n da intensidade das nosas obsesi\u00f3ns, teimas, preocupaci\u00f3ns\u2026; este mundo intermedio pode irse de viaxe m\u00e1is ou menos lonxe, pode desatarse m\u00e1is ou menos. Si estamos moi preocupados sobre n\u00f3s mesmos, os nosos so\u00f1os debuxan unha e outra vez o que nos ocorreu en diferentes versi\u00f3ns; se somos capaces de vivir na nosa vida consciente un pouco m\u00e1is al\u00f3 do que afecta ao noso ombligo, en so\u00f1os poderemos experimentar outras cousas, visitar outros paraxes.<\/p>\n

A interpretaci\u00f3n dos so\u00f1os<\/p>\n

Moita xente usa dicionarios de so\u00f1os, pero segundo a psicolox\u00eda anal\u00edtica estes dicionarios non te\u00f1en ning\u00fan valor porque dan unha interpretaci\u00f3n est\u00e1tica. Perder un dente \u00e9 perder aos pais, ou algo as\u00ed, unha serpe significa enfermidade ou a morte dun parente, ou un novo traballo, ou un cambio nas relaci\u00f3ns sentimentais, etc.
\nPero o simbolismo on\u00edrico \u00e9 moito m\u00e1is individual. Neces\u00edtanse co\u00f1ecer as asociaci\u00f3ns individuais. O importante \u00e9 o que a imaxe significa para o so\u00f1ante e as experiencias que este tivo. Interpretar \u00e9 como todas as ciencias, hai regras b\u00e1sicas, aspectos xerais; neces\u00edtase habilidade profesional, pero xamais se pode interpretar sen escoitar ao so\u00f1ante, os manuais non serven. Existen temas t\u00edpicos de so\u00f1os, como voar, subir escaleiras, escalar monta\u00f1as, pasear con escasas roupas ou espidos, perder alg\u00fan dente, a xente, o hotel, a estaci\u00f3n de ferrocarril, o avi\u00f3n, o autom\u00f3bil, os animais angustiantes (serpes, cucarachas, ratas\u2026), que pode significar para cada so\u00f1ante algo distinto, non radicalmente distinto pero si persoal. Po\u00f1o un exemplo dun so\u00f1o: se a primeira oraci\u00f3n di: \u201cEstou na casa da mi\u00f1a infancia\u201d (pode ser a mi\u00f1a casa, pero xeralmente \u00e9 aquel aspecto da mi\u00f1a personalidade en que a\u00ednda son infantil); e \u201caparece un ladr\u00f3n\u201d (pode ser un roubo f\u00edsico ou quizais \u00e9 algo que est\u00e1 invadindo a mi\u00f1a psique). Un d\u00e9bese preguntar: por que algo invade o meu sistema psicol\u00f3xico? Neces\u00edtase ent\u00f3n pensar nos d\u00edas anteriores, e no que me sucedeu externa e internamente, e ver si se pode establecer unha correlaci\u00f3n con aquel pensamento que tiven onte ou con aquela experiencia, e indica que actuei ben ou que actuei incorrectamente, ou que eu fun un ladr\u00f3n, ou que me aproveitei de algu\u00e9n, ou permit\u00edn que me roubasen, quizais non di\u00f1eiro, quizais a mi\u00f1a dignidade, ou un so\u00f1o, permit\u00edn que me roubasen unha ilusi\u00f3n\u2026 Non \u00e9 que ladr\u00f3n sexa igual a perda de di\u00f1eiro ou traballo. Aparece un ladr\u00f3n na casa da mi\u00f1a infancia. \u00c9 unha mensaxe do inconsciente. \u2014Sei que hai so\u00f1os ininteligibles, e de cando en vez alg\u00fan directo, que nos fai rir porque sabemos que significa. O inconsciente \u00e9 un bo bromista\u2014. \u00c1s veces parecen f\u00e1ciles de entender e engan\u00e1monos a n\u00f3s mesmos. Por que costa tanto interpretar os propios so\u00f1os si est\u00e1n en n\u00f3s? Porque o so\u00f1o nunca di o que un xa sabe. Indica algo desco\u00f1ecido, un punto cego. \u00c9 como tratar de verse as costas. Os so\u00f1os tocan os nosos puntos cegos. Non nos din o que xa sabemos, sen\u00f3n o que non sabemos. Interpretaci\u00f3n causal, interpretaci\u00f3n final. Para explicar a gran maior\u00eda de so\u00f1os e, en fin, calquera vivencia psicol\u00f3xica d\u00e9bense enfocar desde dous \u00e1ngulos: desde o punto de vista da causalidad e desde o punto de vista da finalidade.
\nPor exemplo: un mozo so\u00f1a que toma unha maz\u00e1 dunha \u00e1rbore allea e mira cuidadosamente por se o viron. Que significa? Pode ser un sentimento de culpa por unha infidelidade \u00e1 s\u00faa parella, ou pode significar o non contar ao seu pai ou o seu xefe laboral as relaci\u00f3ns que ten con outra empresa\u2026, pero para que serve o so\u00f1o? O anterior son as causas. Hai outro aspecto: que resultado persegue o so\u00f1o? Non \u00e9 negar as causas do so\u00f1o, sen\u00f3n que ademais de que calquera actividade ps\u00edquica \u00e9 a resposta a unha causa, esta reposta d\u00e1se para conseguir un reequilibro. Ent\u00f3n cal \u00e9 o fin do so\u00f1o? Revelar \u00e1 nosa mente unha situaci\u00f3n incorrecta (sensaci\u00f3n de culpa), ou quizais suscitarnos un reto, un atrevimiento? \u00e9 importante a maz\u00e1? pod\u00e9mola devolver? debemos devolvela? Non a comemos al\u00ed? fuximos correndo? D\u00e1moslla a algu\u00e9n? \u00c9 descubrir no so\u00f1o cara a onde se dirixe e cal \u00e9 o seu desenlace. O simbolismo dos so\u00f1os, tan discutido, ser\u00e1 apreciado de xeito moi diferente segundo o consideren desde o punto de vista final ou causal; por exemplo, Freud, ao postular a existencia dun desexo sexual reprimido como causa do so\u00f1o, far\u00eda que a causa do mozo do noso so\u00f1o fose un desexo sexual reprimido; a maz\u00e1 \u00e9 algo que non manifesta, que quere vivir e non pode. Pero as\u00ed poder\u00eda so\u00f1ar que desexaba abrir a porta cunha chave, que voaba en avi\u00f3n, que bicaba \u00e1 s\u00faa nai, etc., todo ter\u00eda o mesmo significado, por iso a escola freudiana ortodoxa chegou a interpretar m\u00e1is ou menos todos os obxectos longos que aparecen nos so\u00f1os como s\u00edmbolos f\u00e1licos e todos os obxectos redondos ou ocos como s\u00edmbolos femininos. Para a concepci\u00f3n finalista as imaxes do so\u00f1o te\u00f1en o seu propio valor. Si so\u00f1ase cunha porta a cruzar ser\u00eda diferente. O s\u00edmbolo ten m\u00e1is ben o valor dunha par\u00e1bola: non oculta un desexo reprimido, ensina cara a onde debemos cami\u00f1ar. Jung, que analizaba m\u00e1is de 1.500 so\u00f1os ao ano, dic\u00eda: \u201cSi observamos os so\u00f1os vemos que pos\u00faen unha intelixencia superior, unha perspicacia que nos orienta. M\u00f3strannos en que aspectos estamos errados e alertannos sobre os perigos; predicen acontecementos futuros; aluden ao sentido m\u00e1is profundo da nosa vida. Parece haber en n\u00f3s unha intelixencia superior que poderiamos chamar gu\u00eda interior ou centro divino que produce os so\u00f1os, e o seu obxectivo parece ser lograr unha vida \u00f3ptima para o individuo\u201d. Iso si, os so\u00f1os non nos protexen das vicisitudes, enfermidades e acontecementos dolorosos da existencia. Pero si nos dan unha orientaci\u00f3n sobre como lidiar con estes aspectos. Jung non pretend\u00eda que a finalista fose a \u00fanica teor\u00eda posible dos so\u00f1os, nin que explicase todos os fen\u00f3menos da vida on\u00edrica.<\/p>\n

O so\u00f1o \u00e9 un fen\u00f3meno extraordinariamente complexo, tan complexo e insondable como os fen\u00f3menos da conciencia. Ser\u00eda arriscado pretender explicar todos os fen\u00f3menos conscientes desde unha teor\u00eda que os reduce \u00e1 satisfacci\u00f3n dos desexos ou os instintos; \u00e9 pouco probable que os fen\u00f3menos on\u00edricos se poidan explicar de forma tan simplista. A teor\u00eda sexual e a satisfacci\u00f3n dos desexos, ou a teor\u00eda da vontade de poder, son puntos de vista valiosos, pero poder\u00edaselles imputar en certo xeito o non ter en conta a fondura e a riqueza do alma humana. A alma m\u00f3strase completamente refractaria a todo m\u00e9todo que de antem\u00e1n trate de captala desde un s\u00f3 \u00e1ngulo con exclusi\u00f3n dos outros. A vida humana en si, calquera de n\u00f3s, non nos limitamos a tal ou cal instinto, sen\u00f3n que nos constru\u00edmos sobre unha multitude de instintos, apetencias, necesidades e condicionamientos tanto f\u00edsicos como ps\u00edquicos, e espirituais. Ningunha teor\u00eda simplista dos instintos poder\u00e1 xamais abarcar a amplitud do alma humana, nin sondar os seus misterios, xa que logo tampouco comprender\u00e1 os so\u00f1os, expresi\u00f3n do alma humana. Para comprender o so\u00f1o, polo menos algo, precisamos instrumentos seleccionados de todos os sectores das ciencias f\u00edsicas, psicol\u00f3xicas, e do esp\u00edrito.<\/p>\n

Funci\u00f3ns do so\u00f1o<\/p>\n

Empezaremos coas d\u00faas funci\u00f3ns do so\u00f1o m\u00e1is importantes e usuais, unha prospectiva e unha compensadora. A compensadora, utiliza os elementos do d\u00eda anterior que permaneceron na represi\u00f3n, ou sencillamente d\u00e9biles, para entrar na conciencia, e elabora un so\u00f1o que compensa actitudes, que mostra causas do que nos sucede, compensando as actitudes de forma contraria ou quizais esaxerando. Para entender a teor\u00eda das compensaci\u00f3ns non \u00e9 que algu\u00e9n pesimista ter\u00e1 so\u00f1os optimistas, sen\u00f3n que pode ser que se tingan de negro os seus so\u00f1os, e sigan sendo pesimistas, m\u00e1is esaxerados a\u00ednda para que vexamos onde est\u00e1 o problema, a causa, dependendo da personalidade de cada un; esa \u00e9 a finalidade. Dentro desta funci\u00f3n hai unha cuesti\u00f3n b\u00e1sica, e \u00e9: Como saber si un so\u00f1o se ref\u00edre \u00e1 realidade externa ou interna? Se por exemplo un home so\u00f1a que a s\u00faa muller lle rouba o auto, como determinar se o so\u00f1o se refire a un problema externo na s\u00faa relaci\u00f3n conyugal ou algo interno, consigo mesmo? Ese \u00e9 o problema m\u00e1is peliagudo de todos. O so\u00f1ante en xeral pensa: \u201cela o que fai \u00e9 cortar os meus movementos, sempre interfere, por iso so\u00f1ei que me roubaba o coche, o problema est\u00e1 na mi\u00f1a muller. Pero din os especialistas que un 85% dos temas on\u00edricos se refiren exclusivamente a un mesmo, e os personaxes que vemos non son as persoas reais (o noso amigo, o noso pai), sen\u00f3n personificaciones de defectos ou virtudes nosas, encarnadas nunha persoa. O so\u00f1o pode indicar unha proxecci\u00f3n: o seu lado feminino (algunha parte de si mesmo: a s\u00faa comodidade, un medo); rouba o auto, \u00e9 dicir, imp\u00eddelle moverse, progresar, e el proxecta ese medo na figura da s\u00faa muller. Ve o problema na s\u00faa muller, cando est\u00e1 dentro seu. Sempre se debe partir coa pregunta \u201cque cousa en min fai iso?\u201d no canto de tomar o so\u00f1o como un aviso contra terceiros. Porque ao noso inconsciente non lle importa case o mundo exterior, s\u00f3 o interior; non lle preocupa que fulanito te\u00f1a unha carencia ou un defecto, pero si que n\u00f3s o te\u00f1amos.
\nDoutra banda, a funci\u00f3n prospectiva \u00e9 unha anticipaci\u00f3n das futuras acci\u00f3ns conscientes, que se presenta no so\u00f1o, algo as\u00ed como un ensaio previo. O seu contido simb\u00f3lico bosquexa a soluci\u00f3n a un conflito. Ser\u00eda injustificado chamalos prof\u00e9ticos, pois son como un pron\u00f3stico m\u00e9dico ou meteorol\u00f3xico. Tr\u00e1tase dun previo c\u00e1lculo de probabilidades que pode concordar parcialmente ou coincidir co futuro. Os pron\u00f3sticos son a mi\u00fado francamente superiores \u00e1s conxecturas conscientes que nos podamos facer. Por que? Porque non estamos tan condicionados polo que dir\u00e1n, polo ego\u00edsmo, etc. Os so\u00f1os telep\u00e1ticos danse en persoas particularmente receptivas; os m\u00e1is rechamantes son os que anticipan mortes de persoas, a\u00ednda que \u00e1s veces son de cousas carentes de interese: a cara dunha persoa, recibo dunha carta. Esta funci\u00f3n, con todo, \u00e9 bo non sobreestimarla, pois chegariamos a pensar que todo so\u00f1o est\u00e1 dotado dun co\u00f1ecemento superior e \u00e9 capaz de imprimir \u00e1 vida unha orientaci\u00f3n infalible.
\nOutra funci\u00f3n \u00e9 catalogada como so\u00f1o reactivos, que son unha reproduci\u00f3n dunha vivencia consciente plenamente emocional (nas guerras prod\u00facense estes shocks, e en actitudes moi vergonzosas para o so\u00f1ante). Estes so\u00f1os non se interrompen trala an\u00e1lise do so\u00f1o, cousa que si ocorre cos de funci\u00f3n compensadora ou prospectiva. \u00c9 coma se o consciente e o inconsciente xogasen ao escondite, e cando o consciente descobre ao inconsciente, \u00e9 dicir, pode interpretar correctamente, o so\u00f1o non se repite, xa non \u00e9 necesario, xa entendeu a mensaxe; agora ben, se non rectificamos, si non vivimos o so\u00f1o, repetirase doutra forma, pero aparecer\u00e1 de novo mentres persista a actuaci\u00f3n err\u00f3nea na vida consciente.<\/p>\n

Hai so\u00f1os que ilustran a interdependencia funcional entre o corpo e a alma, \u00e9 dicir, enfermidades f\u00edsicas que te\u00f1en a s\u00faa correspondencia no ps\u00edquico. Os so\u00f1os de incubaci\u00f3n que se ti\u00f1a nos templos de Esculapio (deus da medicina para os gregos) indicaban o medicamento correspondente; eses so\u00f1os actuaban traendo recordos, ideas, vivencias (hai que ter en conta que non sempre nos so\u00f1os dos homes modernos se aclara a situaci\u00f3n do paciente porque non temos nin as t\u00e9cnicas nin os sacerdotes preparados para iso). Recordemos que a maior parte de reacci\u00f3ns de defensa do corpo necesitaron co\u00f1ecementos e investigaci\u00f3ns profundas, por exemplo a importancia da febre, e as\u00ed como o corpo reacciona de xeito adecuado a unha ferida, a unha infecci\u00f3n, as\u00ed as funci\u00f3ns ps\u00edquicas reaccionan \u00e1s perturbaci\u00f3ns antinaturales e perigosas con medios de defensa apropiados.<\/p>\n

Inconsciente colectivo e proceso de individuaci\u00f3n<\/p>\n

Jung xulgaba imposible que ningu\u00e9n sen co\u00f1ecemento de mitolox\u00eda e relixi\u00f3ns comparadas comprendese a esencia do proceso de so\u00f1ar. Porque hai so\u00f1os que non suscitan asociaci\u00f3ns; son os chamados so\u00f1os arquet\u00edpicos, que te\u00f1en un significado mitol\u00f3gico e aos cales as persoas non asocian nada. Se preguntamos \u201cQue pensa sobre Jupiter?\u201d Jupiter \u00e9 un planeta. Non se sabe que asociar, nada persoal v\u00e9n \u00e1 mente. Os s\u00edmbolos son a linguaxe dos so\u00f1os arquet\u00edpicos. Nestes so\u00f1os, o inconsciente rev\u00e9lase a trav\u00e9s de s\u00edmbolos, e aqu\u00ed si haber\u00eda posibilidade de asociaci\u00f3ns m\u00e1is fixas. As\u00ed, hai so\u00f1os de m\u00e1is longo alcance que os persoais, que permanecen na memoria toda a vida e son tesouros das vivencias ps\u00edquicas. Cantas persoas ao falar de so\u00f1os non poden deixar de dicir: \u00a1Unha vez tiven un so\u00f1o!, e hai neles imaxes simb\u00f3licas, que atopamos na historia do esp\u00edrito humano, son arquet\u00edpicos. Por exemplo, aquel home que so\u00f1ou unha boa custodiando un vellocino de ouro, sen co\u00f1ecer mitolog\u00eda grega. A s\u00faa importancia rev\u00e9lase pola s\u00faa forma pl\u00e1stica, a s\u00faa forza e beleza po\u00e9tica. Son so\u00f1os que aparecen en per\u00edodos decisivos da vida, e a s\u00faa interpretaci\u00f3n presenta considerables dificultades pola necesidade de gran co\u00f1ecemento en mitolox\u00eda e filosof\u00eda comparada. Ademais, a sua ubicuidade \u00e9tnica proba que a alma humana, en parte, \u00e9 propia de cada un e que, en parte, \u00e9 colectiva e obxectiva. Por iso \u00e9 polo que se fala dun inconsciente persoal, e dun inconsciente colectivo que representa unha capa m\u00e1is profunda, por dicilo as\u00ed. Dic\u00eda Jung: \u201cSe o inconsciente puidese ser personificado, tomar\u00eda os trazos dun ser humano colectivo que vivise \u00e1 marxe de ser home ou muller, vello ou novo, dono da experiencia humana enteira, das imaxes, ideas, vivencias, e da consciencia de Deus. As\u00ed, como atopamos nos antigos gregos ou hind\u00fas, non hai que buscar a Deus f\u00f3ra de n\u00f3s, sen\u00f3n dentro, e iso significa moito, que todo o que existe est\u00e1 presente en n\u00f3s, \u00e9 a garant\u00eda da felicidade\u201d.<\/p>\n

Os so\u00f1os compensatorios e prospectivos parecen vincularse entre si e subordinarse a un fin com\u00fan, como un proceso evolutivo organizado xer\u00e1rquicamente. Este proceso inconsciente Jung chamouno proceso de individuaci\u00f3n, de facernos a n\u00f3s mesmos, evolucionar, mellorar. Hai un so\u00f1o que reflicte este proceso, un so\u00f1o gravado na pedra fai miles de anos: \u201cno medio da noite, cami\u00f1aba orgulloso entre o meu pobo. O ceo estaba cheo de estrelas. Repentinamente, unha das estrelas do deus celestial Anu caeu sobre min. Tratei de levantala, pero era demasiado pesada. Todo Uruk reuniuse ao redor da estrela e bicaba os seus p\u00e9s\u201d. Este so\u00f1o ten preto de 4.600 anos, forma parte da epopeya de Gilgamesh e \u00e9 un dos m\u00e1is antigos rexistrados. Gilgamesh era rei dunha cidade amurallada de sumeria chamada Uruk, era un poderoso soberano do mundo antigo. O seu so\u00f1o simboliza o destino dun verdadeiro gobernante que asume a s\u00faa carga, converterse no individuo \u00fanico que ti\u00f1a que ser. O so\u00f1o \u00e9 unha mensaxe: o pobo non te adora a ti, sen\u00f3n \u00e1 estrela que hai en ti. De a\u00ed en diante Gilgamesh conv\u00e9rtese en servo da s\u00faa misi\u00f3n heroica e \u00fanica: a procura da inmortalidade.
\nA este outro personaxe on\u00edrico Jung deulle o nome de \u201cSi mesmo\u201d. Na maior\u00eda dos sistemas filos\u00f3ficos faise alusi\u00f3n a un centro divino do cal prov\u00e9n a orde e a organizaci\u00f3n. Este centro aparece como mandala, cidade interior, c\u00edrculo, p\u00edcaro salvador, vello sabio, algu\u00e9n que gu\u00eda a nosa vida ps\u00edquica. Para Jung, o \u201cSi mesmo\u201d significa aquel centro supraordenado, interior e divino que debemos explorar toda a vida, pois \u00e9 o que nos gu\u00eda verdadeiramente. Podemos dicir que os so\u00f1os son cartas que o Si mesmo se escribe cada noite, dic\u00edndonos que hai a corrixir, revisando o plan da nosa vida. Psicol\u00f3gicamente falando non sabemos de onde vimos nin a donde imos. Somos parte dese misterio c\u00f3smico que \u00e9 a existencia da natureza e de todas as cousas. Non sabemos por que hai galaxias e estrelas; non sabemos por que hai un universo, pero estamos empezando a darnos conta que na materia exterior hai unha forza directriz; non \u00e9 o caos. As\u00ed mesmo, parece que esta vida psicol\u00f3xica interior tam\u00e9n est\u00e1 organizada baixo un patr\u00f3n dominante. Ten un centro. Os m\u00edsticos ch\u00e1mano Deus en n\u00f3s. Os budistas dir\u00edan que \u00e9 a mente-buda. O hind\u00fa dir\u00eda que este centro \u00e9 o Atman. Escoitar os so\u00f1os, \u00e9 escoitarnos. Recordemos ese impresionante so\u00f1o de Jung onde el atopa ao si mesmo baixo a forma dun yogui. Jung so\u00f1ou que \u00eda por un cami\u00f1o que o levou a unha capela. Entrou e sorprendeulle que no altar non houbese unha estatua da Virxe nin un crucifixo, sen\u00f3n s\u00f3 un fermoso arranxo floral. Ent\u00f3n, fronte ao altar, viu un yogui sentado en posici\u00f3n de loto en profunda meditaci\u00f3n. Jung, impactado, deuse conta que este era o yogui que o imaxinaba; que nun estado de transo, de imaxinaci\u00f3n activa, imaxinaba ou so\u00f1aba a vida de Jung. Jung sab\u00eda que cando o yogui espertase el xa non existir\u00eda.<\/p>\n

So\u00f1ar cos ollos abertos<\/p>\n

Os so\u00f1os entregan informaci\u00f3n moi interesante a quen se empe\u00f1a en comprender o seu simbolismo. O resultado, \u00e9 certo, non ten moito que ver con preocupaci\u00f3ns mundanas como comprar e vender. Pero os negocios non explican o sentido da vida, nin unha conta bancaria satisfai os desexos profundos do coraz\u00f3n. As antigas civilizaci\u00f3ns, Summer, Egipto, Grecia, ensinaban que o ser humano era un todo trascendente ao material, e atopamos nelas un principio com\u00fan: a similitud entre o so\u00f1o e a morte: Hipnos e Tanatos. O so\u00f1o \u00e9 morrer un pouco, tocar o outro lado; e morrer quizais sexa so\u00f1ar largamente. \u00c9 un concepto ins\u00f3lito para o home do s\u00e9culo XX que tanto medo ten \u00e1 morte e tan pouco a estar durmido. Todos estamos algo durmidos, a todos a morte tennos pendente unha visita. Todo o mundo ten so\u00f1os, e non s\u00f3 dos f\u00edsicos, sen\u00f3n dos que se so\u00f1an cos ollos abertos, que son, pola s\u00faa parte, outra proxecci\u00f3n na conciencia, os nosos ideais.
\nOs verdadeiros so\u00f1os son os ideais: dun mundo mellor, de paz, de beleza, de comprender a Vida ou comprender aos demais ou comprendernos a n\u00f3s mesmos, de co\u00f1ecer a Verdade. \u00c9 verdade que o pesimismo reinante non sempre os fai posibles, e esa \u00e9 a desgraza. Ao suprimir os grandes so\u00f1os, quedan os pequenos, os mezquinos, ego\u00edstas ou violentos. Nas \u00e9pocas que hai homes que so\u00f1an ao grande pl\u00e1smanse grandes ideais. Todo o mundo pode ter so\u00f1os dos que se miran cos ollos abertos. Hai quen cre que porque unha persoa sexa pobre, ou ignorante, non ten posibilidade de so\u00f1ar. Todos n\u00f3s temos esa posibilidade. Todos n\u00f3s estamos en contacto con ese Ente interior onde viven os Arquetipos, onde est\u00e1n os So\u00f1os. Todos n\u00f3s, na nosa humildade, no noso recollemento, sentimos pasar \u00e1s veces as grandes centellas dos so\u00f1os. Hai voces misteriosas que nos berran desde os poemas, eses que talvez nunca escribimos, porque somos t\u00edmidos para facelo, e esas voces fannos So\u00f1ar. Existe dentro de n\u00f3s un mundo arquet\u00edpico, unha chamada ancestral cara \u00e1 Perfecci\u00f3n, o Ben, a Concordia, o Amor. Unha chamada forte, poderosa, constante, que non nos abandona nunca. \u00c9 unha chamada que non envellece xamais; non importa a idade que te\u00f1amos, segue dentro de n\u00f3s, segue, segue, segue\u2026 E esa chamada fainos So\u00f1ar. Din que logo de descubrir Am\u00e9rica,\u00a0\u00a0Col\u00f3n levou moitas riquezas \u00e1 ra\u00ed\u00f1a Isabel. Pero os tesouros m\u00e1is valiosos eran os seus mapas, cos cales outros poder\u00edan seguir explorando as terras recentemente descubertas. Os so\u00f1os foron considerados o cami\u00f1o real ao inconsciente. Jung viaxou por este cami\u00f1o e trouxo consigo un mapa da psique humana, a inconsciente e a consciente, e anunciou que, empregando as s\u00faas propias palabras, todos estamos obrigados a crear grandes so\u00f1os, a elaboralos pacientemente, coma se fosen a m\u00e1is magn\u00edfica obra de arte, coma se, detalle a detalle, constru\u00edsemos ese enorme so\u00f1o da nosa existencia.
\nS\u00f3 elaborando grandes so\u00f1os, mellor\u00e1ndoos, tra\u00e9ndoos \u00e1 realidade, empezamos a sentir en que consiste a condici\u00f3n de ser humano. A imaxinaci\u00f3n \u00e9 un gran poder do alma, \u00e9 a gran esclarecedora da conciencia, a \u00fanica que pode dirixir \u00e1 vontade.<\/p>\n

Sara Ort\u00edz<\/p>\n<\/div>

<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":2,"featured_media":1265,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,25],"tags":[],"class_list":["post-1634","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigos-gal","category-psicoloxia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1634","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1634"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1634\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4113,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1634\/revisions\/4113"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1265"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1634"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1634"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1634"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}