{"id":285,"date":"2014-01-10T10:16:02","date_gmt":"2014-01-10T09:16:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.espaciogravia.org\/?p=285"},"modified":"2019-12-04T21:52:40","modified_gmt":"2019-12-04T20:52:40","slug":"galicia-magica-ritos-y-piedras-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/galicia-magica-ritos-y-piedras-2\/","title":{"rendered":"Galicia m\u00e1xica. Ritos e pedras"},"content":{"rendered":"

Ermidas, santuarios, fontes ou unha simple pedra. Galicia \u00e9 unha das rexi\u00f3ns m\u00e1is ricas en lendas, enclaves m\u00e1xicos e romar\u00edas de m\u00edticas orixes. Nalg\u00fans casos tr\u00e1tase de ancestrales ritos, como o de pasar baixo unha pedra, beber do auga dunha fonte ou rodear unha determinada \u00e1rbore. Noutros, o prodixio deriva do raio ca\u00eddo, das propiedades curativas das augas ou das energ\u00e9ticas vibraci\u00f3ns do terreo. Manifestaci\u00f3ns de forzas ocultas. A Costa da Morte galega \u00e9 un bo exemplo.<\/p>\n

En Finisterre, xunto ao cabo considerado na antig\u00fcidade como o fin do mundo e no alto do monte Facho, at\u00f3pase a pedra de San Guillermo, un sepulcro antropomorfo co\u00f1ecido como a cama de pedra. Al\u00ed acud\u00edan as parellas est\u00e9riles, e tanta fama adquiriu e tanta xente \u00eda \u00e1 pedra que un bispo mandou destru\u00edla para evitar o pagano rito. Os dous anacos partidos cons\u00e9rvanse hoxe semiocultos entre a vegetaci\u00f3n, e moitos creen que a\u00ednda non perdeu as s\u00faas propiedades. E ao seu lado at\u00f3panse as chamadas \u00abpedras santas\u00bb que forman un mirador sobre terra e mar.<\/p>\n

Desde o alto cont\u00e9mplase o pueblecito e a igrexa rom\u00e1nica dedicada a Santa Mar\u00eda d\u00e1s \u00c1reas, que alberga un Cristo n\u00e1ufrago que chegou arrastrado polas olas ao que acoden a encomendarse os pescadores antes de embarcar. O Cristo foi devolto polo mar tras alg\u00fan daqueles hundimientos de barcos que acreditan o nome de Costa da Morte a este lugar. \u00c1 milagrosa imaxe, \u00e1 que a tradici\u00f3n di que lle crece a barba, encom\u00e9ndanse desde antigo os marineros: \u00abSanto Cristo de Fisterra,\/ santo de barba dourada,\/ d\u00e1me forzas pa pasar,\/ desde Laxe a Touri\u00f1ana\u00bb. Exvotos de cera e maquetas de barcos colgan das paredes en petici\u00f3n de axuda ou como mostra de agradecimiento. Ata Fisterra vi\u00f1an os peregrinos desde Santiago, uns para venerar a San Guillermo e outros para arrodillarse ante o Santo Cristo.<\/p>\n

O cabo Fisterra, ou Finisterre, debe o seu nome \u00e1 antiga crenza de que aqu\u00ed estaba o \u00abfin da terra\u00bb, onde \u00aba terra acaba e o mar comeza\u00bb. Al\u00ed os fenicios levantaron un altar onde se daba culto ao sol, que a tradici\u00f3n di que destru\u00edu o ap\u00f3stolo Santiago. \u00c1 beira queda a pequena aldea de Duio en cuxos alrededores a lenda sit\u00faa a cidade de Dugium, da que contan que lla tragou o mar polos pecados dos seus habitantes. Numerosos restos arqueol\u00f3gicos nas proximidades fan realidade a lenda ao sinalar a existencia dunha poboaci\u00f3n que, con todo, non foi destru\u00edda por man divina sen\u00f3n polas dos suevos.<\/p>\n

A doce quil\u00f3metros de Fisterra \u00e1chase a localidade de Corcurbi\u00f3n, que se cre fundada polos gregos. E xunto a Corcurbi\u00f3n, o Monte Ou Pindo, outro enclave m\u00e1xico, cunha impresionante cascada e un recinto -ou eira- constru\u00eddo de pedras cicl\u00f3peas onde antiguamente celebr\u00e1banse cerimonias rituais para \u00absacar\u00bb as enfermidades.<\/p>\n

Pasado C\u00e9e a estrada volve achegarse ao mar no pintoresco Lires de solitarias praias. Polo cami\u00f1o abundan os h\u00f3rreos, dos que os m\u00e1is vistosos son os de Tresofe.<\/p>\n

Onde chegou un neto de No\u00e9<\/p>\n

Cara ao sur a costa l\u00e9vanos a Noya, da que se di que foi fundada por un neto de No\u00e9 a quen debe o seu nome. As l\u00e1pidas gremiales do seu cemiterio mostran gravados que no seu maior parte est\u00e1n por descifrar. E cara ao norte, a costa cond\u00facenos a Mux\u00eda. Aqu\u00ed din que chegou a mism\u00edsima Virxe Mar\u00eda en axuda do ap\u00f3stolo Santiago e que a embarcaci\u00f3n na que veu partiuse contra as rocas. Os anacos convert\u00e9ronse en pedras que se poden contemplar xunto ao santuario levantado no lugar: o tim\u00f3n, o casco e a vela. Baixo a \u00abvela\u00bb, tam\u00e9n co\u00f1ecida como pedra d\u00faas cadris (pedra dos ri\u00f1ones), pasan as xentes para curarse de enfermidades. \u00c9 f\u00e1cil ver a primeiras horas da ma\u00f1\u00e1 como se esforzan campesi\u00f1os, ou marineros arrastr\u00e1ndose baixo a mesma. O \u00abcasco\u00bb \u00e9 a famosa pedra abaladoira (oscilante), \u00fanica que queda en Galicia das que din que abundaban outrora. A roca m\u00f3vese nos d\u00edas de tormenta cun quejumbroso son avisando as\u00ed aos marineros do perigo, e sobre ela bail\u00e1banse as milenarias mu\u00f1eiras.<\/p>\n

Cami\u00f1o da Coru\u00f1a, preto de Arteixo, at\u00f3pase a Virxe da Pastoriza. Xunto ao seu santuario, e baixo unha estatua en pedra da Virxe, hai un antigo dolmen baixo o que a xente pasa arrastr\u00e1ndose para conseguir a protecci\u00f3n divina, sobre todo na do primeiro domingo de outubro.<\/p>\n

E xa en R\u00edalas Altas queda San Andr\u00e9s de Teixido, apartado paraje que foi o centro relixioso m\u00e1is importante de Galicia ata que Santiago conseguiu desbancarlo e quedarse case coa exclusiva das peregrinaciones galegas. Conta a lenda que a San Andr\u00e9s tocoulle o pobo de Teixido para predicar a boa nova do cristianismo. E como o santo queix\u00e1sese ante o Se\u00f1or do abrupto e escondido do lugar, Jes\u00fas consoloulle dic\u00edndolle: \u00abQu\u00e9dache a\u00ed Andr\u00e9s que che han de visitar m\u00e1is de tres\u00bb. E as\u00ed foi, porque \u00e9 fama que a San Andr\u00e9s de Teixido debe ir todo o mundo en peregrinaci\u00f3n, polo menos unha vez na vida. Xa o di o refr\u00e1n: \u00abA Santo Andr\u00e9s de Teixido vai de morto ou que non foi de vivo\u00bb. Ou sexa que si non se peregrina en vida, peregrinarase despois como \u00e1nima en pena, como o pobre Fiz Cotovelo de \u00abO Bosque Animado\u00bb.<\/p>\n

A\u00ednda se poden ver aos lados do antigo cami\u00f1o \u00abamilladoiros\u00bb formados ao longo de s\u00e9culos por romeus, que deixaron unha pedra como sinal do seu paso. Nas antigas tradici\u00f3ns galaicas dic\u00edase que no d\u00eda do Xu\u00edzo Final as pedras ser\u00edan testemu\u00f1as e dir\u00edan quen cumpriu a promesa de ir a San Andr\u00e9s.<\/p>\n

Teixido conserva unha curiosa artesan\u00eda de figuras feitas con miga de pan tinguidas con anilinas de vivas cores que representan a San Andr\u00e9s, a barca con que chegou \u00e1 costa, cristos e diversos s\u00edmbolos relacionados co lugar. Polos alrededores crece a chamada planta \u00abnamoradoira\u00bb da que din que remedia males de amores. Teixido ten tam\u00e9n unha fonte m\u00e1xica, \u00e1 que se adoita arroxar un anaco de pan: si flota, non hai problema; pero si af\u00fandese, desgraza segura. Outra tradici\u00f3n sinala que o islote que se alza fronte ao santuario \u00e9 en realidade a barca na que arribou ao lugar o santo e que foi convertida en pedra. Alg\u00fan milagre debeu de existir para que San Andr\u00e9s conseguise desembarcar nestas costas tan temidas polos navegantes e cheas de historias de naufragios.<\/p>\n

Tras dar a volta a r\u00edaa ch\u00e9gase a Corme preto de onde se atopa \u00aba pedra d\u00e1 serpe\u00bb; tr\u00e1tase dunha serpe gravada sobre unha pedra, que foi lugar de antigos cultos celtas e ao que a Igrexa colocou encima unha cruz de pedra para cristianizar o paraje. Conta a lenda que a serpe gravouna San Adri\u00e1n para afastar a estes animais que antes menudeaban por estas costas. E esta \u00e9 s\u00f3 unha pequena mostra dunha peregrinaci\u00f3n m\u00e1xica que poder\u00eda ser inabarcable. Baste saber que al\u00e1, con seguridade, \u00e9 lugar de peregrinaci\u00f3n e milagres.<\/p>\n

C\u00e9sar Justel.<\/p>\n

Extra\u00eddo de www.abc.es<\/p>\n<\/div>

<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":2,"featured_media":117,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,24],"tags":[],"class_list":["post-285","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigos-gal","category-galicia-maxica"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/285","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=285"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/285\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4136,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/285\/revisions\/4136"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/media\/117"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/espaciogranvia.org\/gal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}